opracowanie z serii "Poznaj Swoje Prawa"

Od czego zależy przyznanie dodatku

>> Pierwszy warunek – średni dochód na miesiąc
Dochód gospodarstwa domowego oblicza się dodając wszystkie dochody brutto osób, które stale zamieszkują razem w tym gospodarstwie. Za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania (ale nie podatku) oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe.
   
Muszą to być dochody brutto (czyli z podatkiem) z 3 ostatnich miesięcy sprzed daty złożenia wniosku. Do dochodów nie wlicza się:
-    świadczeń pomocy materialnej dla uczniów (przykładem takiej pomocy są stypendia opisane w ustawie o systemie oświaty, Dz. U. z 2004 r., Nr 256, poz. 2572 z późn. zm.),
-    dodatków dla sierot zupełnych,
-    jednorazowych zapomóg z tytułu urodzenia się dziecka oraz dodatku (do zasiłku rodzinnego) z tytułu urodzenia dziecka,
-    pomocy w zakresie dożywiania,
-    zasiłków pielęgnacyjnych,
-    zasiłków okresowych z pomocy społecznej oraz jednorazowych świadczeń pieniężnych i świadczeń w naturze z pomocy społecznej,
-    dodatków mieszkaniowych (tzn. dodatków, które zostały przyznane wcześniej, jeśli osoba lub rodzina kolejny raz ubiega się o pomoc).

Średni dochód na miesiąc oblicza się dzieląc dochód gospodarstwa domowego przez 3 (liczba miesięcy) i przez liczbę osób w gospodarstwie domowym. O dodatek można ubiegać się, jeśli po obliczeniu okazuje się, że średni dochód na jedną osobę nie przekracza:
    - 175% kwoty najniższej emerytury - dla osoby mieszkającej samotnie (gospodarstwo jednoosobowe),
    - 125% kwoty najniższej emerytury - dla rodziny, w której są co najmniej dwie osoby (gospodarstwo wieloosobowe).
   
Wysokość najniższej emerytury od 1 marca 2008 r. wynosi 636,29 zł.
   
UWAGA: Wysokość najniższej emerytury zmienia się –podlega waloryzacji. Należy upewnić się czy podana kwota jest aktualna. Informacje można znaleźć w internecie (np. na stronie http://www.zus.pl), telegazecie lub uzyskać telefonicznie.
   
O dodatek można ubiegać się, gdy dochód na jedną osobę w gospodarstwie domowym jest większy od wyżej wymienionych, ale kwota tej nadwyżki nie przekracza wysokości dodatku. W takiej sytuacji przysługujący dodatek obniża się o tę kwotę (o kwotę nadwyżki).

>> Drugi warunek – powierzchnia zajmowanego lokalu
Przy ustalaniu powierzchni (użytkowej) lokalu bierze się pod uwagę wszystkie pomieszczenia takie jak: pokoje, kuchnie, spiżarnie, przedpokoje, alkowy, hole, korytarze, łazienki i inne pomieszczenia służące potrzebom mieszkalnym i gospodarczym. Nie wlicza się jednak: balkonów, tarasów, loggii, antresoli, szaf i schowków w ścianach, pralni, suszarni, wózkowni, strychów, piwnic i komórek na opał. Ustalona w ten sposób powierzchnia (użytkowa) nie może być większa niż powierzchnia określona ustawowo (powierzchnia normatywna).

Dodatek mieszkaniowy przysługuje także w sytuacji, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego przekracza normatywną powierzchnię lokalu, ale nie więcej niż o:
1)     30%, albo
2)     50% pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60%.

Oznacza to, że odpowiednio do liczby osób w rodzinie (gospodarstwie domowym) powierzchnia lokalu nie może być większa od:

	powierzchnia normatywna	ustępstwa dopuszczone w ustawie
dla 1 osoby	35 m2	+ 30%    = 45,5 m2	+ 50%    = 52,5 m2
dla 2 osób	40 m2	+ 30%    = 52 m2	+ 50%    = 60 m2
dla 3 osób	45 m2	+ 30%    = 58,5 m2	+ 50%    = 67,5 m2
dla 4 osób	55 m2	+ 30%    = 71,5 m2	+ 50%   = 82,5 m2
dla 5 osób	65 m2	+ 30%    = 84,5 m2	+ 50%    = 97,5 m2
dla 6 osób	70 m2	+ 30%    = 91 m2	+ 50%    =105 m2

Dodatek nie zostanie przyznany, jeśli na osobę przypada więcej m2 powierzchni lokalu niż dopuszcza ustawa.

Dodatkowe warunki:
- jeśli w lokalu mieszka więcej niż 6 osób, dla każdej następnej osoby zwiększa się powierzchnię normatywną o 5 m²,
- jeśli w lokalu mieszka osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku, lub jeżeli niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w odrębnym pokoju, wielkość powierzchni normatywnej zwiększa się o 15 m². O wymogu zamieszkiwania w oddzielnym pokoju orzekają powiatowe zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności. W przypadku osób niepełnosprawnych, które legitymują się orzeczeniem zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności wydanym przed 23 listopada 2004 r. (lub orzeczeniem o niezdolności do pracy albo grupie inwalidzkiej, wydanym przed tą datą), konieczność zamieszkiwania w oddzielnym pokoju może być udokumentowana w szczególności zaświadczeniem lekarskim lub opinią biegłego.